Laten we de mens weer zien, en ons niet laten leiden door systemen, structuren, de AVG of wat dan ook. Een dag op de werkvloer als coach en teamleader.

Een van mijn medewerkers belt me op. Aangeslagen. Hij verontschuldigt zich.
“Sorry dat ik u bel, maar ik weet niet wat ik doen moet. Ik had zojuist een vrouw van 82 jaar aan de telefoon. Ze wilde haar afspraak afzeggen, omdat ze haar arm heeft gebroken. Ze vertelde me dat ze tegen de verwarming is geduwd en wilde niet zeggen wie dat had gedaan. Het was verschrikkelijk. Ze huilde steeds. Ik vond het heel naar ….”
Hij vervolgt zijn relaas, terwijl ik naar hem luister. Mijn hart krimpt ineen. Allerlei gedachten razen door mijn hoofd. Wat nu? Wat mag ik doen vanuit mijn rol? Mijn eerste gedachte is 112 te bellen. Maar ja, ik bel niet als particulier, maar vanuit mijn functie. Ik wil, nee ik moet iets doen, zoveel is zeker!
“Ik ga de Business Unit Manager (BUM) bellen”, zeg ik geruststellend, “en kom zo snel mogelijk bij je terug. Heb jij nu iets nodig?”
We praten nog even en sluiten het gesprek vervolgens af.

Ik bel direct de BUM en vertel het verhaal.
“Ja Chantal, ik vind ook dat we hier iets aan moeten doen. Alleen vraag ik me af wat het beleid is en wat je mag doen in het kader van de AVG. Je weet hoe precair het nu ligt. Check dit bij HR.”

Onze eigen HR-man is er niet en ik spreek even later met zijn plaatsvervanger.
“Tja, we hebben eerder dit soort situaties meegemaakt. Ook dat medewerkers tijdens een call het geweld letterlijk hoorden. Dit issue ligt nog steeds bij de Directie en de klant. Een beleid hoe we met dit soort situaties om moeten gaan is er nog niet.”
Mijn bloed begint te kolken. Ik voel woede, frustratie en ook een intens verdriet. Het raakt me diep,
“Dit ligt op tafel, serieus? De klant, commercie, cijfers, de AVG en god mag weten wat gaat vóór de mens? Gaan we hier écht zo maar aan voorbij?”
“Ik zal het nog eens ter sprake brengen ….”

En met dit onbevredigende antwoord komt er een einde aan het gesprek. Wat nu? Moet ik het werkelijk laten voor wat het is? Als ik stappen onderneem, kan het mijn opdracht kosten. De mannen waren duidelijk. Zal ik, moet ik dit riskeren? Deze vraag flitst even door mijn hoofd. En dan overvalt een gevoel van schaamte me. Dit kan ík toch werkelijk niet terzijde leggen?! Ik voel me geketend aan een rigide systeem en zie in gedachten mannen voor me die hierover beslissen en het niet belangrijk vinden. Nou IK wel!
Ik bel Veilig Thuis. Leg de precaire situatie uit. Het is fijn om gehoord te worden.  Maar ook zij moet het voorleggen. Wederom rijst de vraag: wat mag ik doen vanuit mijn functie, want de melding vindt in de werk context plaats.
Hoe zit het dan met de SIRE reclame vraag ik me vertwijfeld af. De boodschap is vrij duidelijk: Als we horen of zien dat er seksueel of huiselijk geweld plaatsvindt, dan mogen we onze ogen er niet voor sluiten. Waarom dan in hemelsnaam die reclame als we aan banden worden gelegd?

Veilig Thuis belt me de volgende dag terug.
“Het nemen van verantwoordelijkheid is de plicht van elke Nederlander, dat overstijgt de AVG”, vertelt Janneke me. Halleluja.
Ze stuurt me een formulier zodat ik het incident officieel kan melden. Wederom moet ik langs mijn BUM, want het bedrijf, mijn rol en functie wordt met naam en toenaam genoemd. Hij support me, echter moet ik tóch weer langs HR. Gelukkig is onze eigen HR man er wel die dag.
Hij staat volledig achter me, maar ….. er is geen beleid en hij moet wel toestemming hebben van zijn leidinggevende. Om GEK van te worden.

Een paar dagen na de call mag ik ein-de-lijk het formulier invullen.

Dit is slechts één voorval. Hoeveel leed vindt er plaats achter gesloten deuren? Hoe vaak wordt het zwijgen opgelegd? Door de dader? Door het systeem? Of doordat zakelijke belangen voorgaan? Hoeveel ellende blijft er door etteren, doordat mensen vanachter een bureau beslissen, in de veiligheid van hun eigen bubbel? Hoeveel mensen durven op te staan, zich uit te spreken op momenten dat het er écht toe doet?
Ja, het vraagt nogal, want je kunt je baan/opdracht riskeren als je recht wilt doen. Je knalt continue tegen muren op. Moet ik of jij daarom zwijgen?

Dit soort zaken moeten aangepakt worden. Al helpen we ‘maar’ één vrouw.  Het is een vrouw, van vlees en bloed. Een mens met gevoel. Laten we de mens weer zien, en ons niet laten leiden door systemen, structuren, de AVG of wat dan ook. Laten we de medemens helpen, en ons niet laten leiden door angst.

#HearMe de stem van alle slachtoffers moet gehoord worden.

Word de Leading Lady van je leven, werk en business.

?Laat je inspireren en schrijf je in voor de nieuwsbrief.
Shares

Pin It on Pinterest

Shares