Ik had een boezemvriendin. Zeventien jaar lang deelden we lief en leed. Totdat het moment aanbrak dat er meer leed was dan lief. Het was een periode waarin we allebei door een zwaar emotioneel proces gingen. Op een bepaalt moment trok ik het niet meer om de zware energie van haar erbij te dragen. Het is de reden geweest dat ik tijdelijk kapte met onze vriendschap. De manier waarop ik het heb aangepakt verdient geen schoonheidsprijs. In mijn hoofd kon ik het legitimeren waarom ik het zo had gedaan, alleen diep van binnen voelde het niet goed. Het ‘tijdelijk stopzetten’ werd weken, maanden en uiteindelijk jaren. Af en toe zoemde zij door mijn hoofd en dacht ik: “Ik moet haar bellen”, want de bal lag bij mij. De tijd verstreek en er gebeurde ondertussen van alles en nog wat in mijn leven. Totdat ik de bullshit bingo in mijn hoofd een halt toeriep, want er is altijd wel wat. 

“Hup Heutink, toon lef en pak die telefoon. Gemakkelijk zal het niet worden, maar om vrede te sluiten,
zul je je angst in de ogen moeten kijken”. 

Om enigszins een beeld te vormen over haar huidige leven ben ik op Social Media gaan kijken. Op Facebook had ik haar weleens voorbij zien komen. Ik snap er niets van, ze is nergens te vinden. Mijn hart begint zich samen te trekken. Er bekruipt me een onbehaaglijk en angstig gevoel. Het zal toch niet dat ……. Ik typ haar naam in, inclusief dat ene onheilspellende woord. Tot mijn ontsteltenis komt er het allesbepalende bericht tevoorschijn: overleden. 

NEEEEEE, dat kan niet waar zijn. Ze is er niet meer. IK BEN TE LAAT! Schuld, pijn, verdriet, leegte en met name een onwerkelijk gevoel maakt zich van mij meester. Hoe kan dit? Wat is er gebeurd? Ik dacht dat ik nog alle tijd had, want ze was slechts een paar jaar ouder dan ik. Ik traceer haar nieuwe partner en gelukkig is hij bereid mij te woord te staan. Met verbijstering luister ik naar het hartverscheurende verhaal en het drama dat zich heeft voltrokken. Naderhand ontvang ik een aantal foto’s van hem als herinnering. Het gesprek en de foto’s hebben me geholpen op mijn pad van vrede en vergeving. Feit blijft: ik was te laat.
Deze zeer pijnlijke ervaring heeft me doen beseffen hoe we onszelf keer op keer voor de gek houden met allerlei smoesjes. We nemen ons van alles voor, maar verzinnen elke keer iets nieuws, waarom het nu niet het goede moment is. Totdat …. het te laat is. 

Waar wacht jij op?
Tot het ‘juiste’ moment?
Welk bullshit verhaal hang jij op om iets niet te doen of die ene stap te zetten?
Met wie moet jij het gesprek nog aangaan?
Wat blijft er malen in jouw hoofd?
Of wacht jij totdat het TE LAAT is,
en de kansen aan je voorbij razen en de mensen die je lief zijn, er niet meer zijn.
Je kunt het NU, vandaag doen. 

Wacht niet tot later …
Want als later eerder komt,
ben je te laat. 

Chantal helpt ambitieuze en ondernemende vrouwen bij het doorbreken van hun innerlijke glazen plafond en het claimen van hun Feminine Red Power, zodat zij weer de Leading Lady van hun leven worden, krachtige keuzes gaan maken en unstoppable worden. Wil jij in beweging komen en gaan doen? Waar wacht je op … Je kunt een afspraak inplannen voor een kennismakingsgesprek. 

Pin It on Pinterest

Shares