Selecteer een pagina

En wéér buigt Max Pam zich over het onderwerp seksueel misbruik, de herinnering en haalt hij Griet Op De Beeck aan in zijn column van afgelopen woensdag.
Pijnlijk om te lezen.
Het lijkt erop of hij steeds weer een wetenschappelijke onderbouwing zoekt en vindt om zijn oordeel te bevestigen.
Teleurstellend ook dat De Volkskrant zijn uitspraak:
‘Seksueel misbruik is juist iets wat je niet verdringt’ vetgedrukt vermeld.
Verdringing is een beschermingsmechanisme.
Ik vraag me keer op keer af: Heeft meneer Pam het zelf meegemaakt?
Of baseert hij zich enkel op theoretische onderzoeken?

En ja, ik ben er ook van overtuigd dat we te maken hebben met nep-nieuws.
En dat er gevallen zijn die er een verhaal van maken waardoor families worden verwoest.
Maar hoeveel zijn dat er in vergelijking met al die slachtoffers bij wie het werkelijk is gebeurd?
Het is zo pijnlijk, omdat seksueel misbruik een verwoestende werking heeft op je leven.
De angstige, wantrouwende, bevries, vlucht of vecht reacties, de gevolgen, de trigger waar je keer op keer mee wordt geconfronteerd.
Daar gaat meneer Pam gemakshalve aan voorbij.
Het is pijnlijk om het zo in twijfel te trekken.
Want het voelt alsof je daarmee alle slachtoffers, hun verhaal, hun ervaringen in twijfel trekt.
Je kunt het niet zien aan de buitenkant.
Je houdt er veelal geen zichtbare littekens aan over.
Maar vanbinnen zijn de wonden rauw.
Je kunt er bijna niet meer over praten, omdat je dan als ‘zeik slachtoffer’ wordt aangezien.

I’ve been there, maar ik ben geen slachtoffer meer.
Ik ben nu de Leading Lady over mijn leven.
Van Victim tot Victorious.
Alleen dat proces heeft tijd nodig.
Je moet erover kunnen praten.
Er moeten mensen in je omgeving zijn die naar je willen luisteren en die je geloven.
Het kost tijd, verdomd veel tijd.
And it is a hell of a job om al die herinneringen een andere lading toe te kennen.
Om ermee te leven and to turn your wounds into wisdom.
Door het getheoretiseer over dit onderwerp,
van iemand die het waarschijnlijk niet heeft meegemaakt, ga je hier he-le-maal voorbij.
Hiermee worden zoveel slachtoffers monddood gemaakt en hun stem gesmoord.
Op basis waarvan vindt Max Pam dat hij er iets over moet zeggen en weer zoveel mensen pijn doet?

Laten we, in de tijdsgeest van kerst, het verhaal omdraaien en met andere ogen naar elkaar kijken. Laten we voor al die mensen die slachtoffer zijn, eenzaam, ziek of iets verschrikkelijk hebben meegemaakt een kaarsje aansteken.… Klik om te Tweeten

Misschien zou De Volkskrant eens aandacht kunnen besteden aan al die Victims die nu Victorious hun leven leiden.
Die niet in detail vertellen over het hoe en wat, maar over wat het met hen heeft gedaan en hoe ze het trauma achter zich hebben gelaten.
Als voorbeeld voor al die mensen die nu nog worstelen.
Een boodschap van kracht, heling en liefde of wordt de kop van het artikel dan niet spannend/sensationeel genoeg?
Er is al zoveel pijn, verdriet en onvrede in de maatschappij.
Er zijn al zoveel mensen die elkaar voor rotte vis uitmaken via Social Media.
Laten we, in de tijdsgeest van kerst, het verhaal omdraaien en eens met andere ogen naar elkaar kijken en luisteren.
Laten we voor al die mensen die slachtoffer zijn, eenzaam, ziek of net iets verschrikkelijk hebben meegemaakt een kaarsje aansteken.
Vanuit liefde, compassie, mededogen en respect.

 

Pin It on Pinterest

Shares
Share This