Selecteer een pagina

Met verbijstering heb ik gekeken naar de finale van de US Open met Serena Williams in de hoofdrol. Dat ze boos was en in de hitte van de strijd reageert, is begrijpelijk. Haar reactie richting de umpire was echter zeer emotioneel. Serena claimt dat ‘als dit bij de mannen was gebeurd’ ze niet waren gestraft. Ze vertelt dat haar reactie voortkomt uit het vechten voor vrouwenrechten en gelijkheid. De manier waarop ze het deed laat zien hoe lelijk een strijd wordt als je dit doet vanuit onmacht en rauwe onverwerkte pijn.

“Haar explosieve reactie heeft de missie om te strijden voor vrouwen en gelijke rechten geen dienst bewezen”

Serena is een rolmodel en heeft als sporter alles gewonnen wat er te winnen valt. Al jaren staat ze op eenzame hoogte. Nadat ze moeder is geworden heeft ze keihard gewerkt om weer nummer 1 te worden. Het is bewonderingswaardig, want ze heeft het geflikt om in de finale te staan van zo’n groot toernooi.
Haar hele leven heeft Serena te maken gehad met seksisme, racisme en discriminatie. Dat was de grondstof voor haar reactie. Het is daarom ook haar missie om te strijden voor vrouwen en gelijke rechten. Haar explosieve reactie van zaterdag heeft deze missie echter geen dienst bewezen, in tegendeel. Het heeft de pijn bloot gelegd waar zoveel vrouwen mee kampen. Slachtofferschap en blijven hangen in een oude rol.

Is de ongelijkheid er?
Jazeker! Vindt er machtsmisbruik, discriminatie en dergelijke plaats? Ja, het is nog overal voelbaar en zichtbaar. Alleen in de strijd van gelijkwaardigheid dient het ons niet om onszelf als slachtoffer of underdog op te stellen.

Hoe dan wel?
Naar mijn mening ligt het antwoord bij en in onszelf. Door onze oude rollen af te schudden en in plaats daarvan te tappen uit onze eigen krachtbron: de Feminine Red Power. Deze krachtbron is gebaseerd op kracht, wijsheid, moed, waardigheid en trots. En door onszelf keer op keer de vraag te stellen:

“Stel dat ik de leider ben over deze situatie,
wat zou ik doen of zeggen om het te veranderen?”

Als laatste wil ik afsluiten met een diepe buiging voor Naomi Osaka. Het was triest om te zien hoe ze erbij stond toen ze de prijs in ontvangst mocht nemen. Alsof ze zich schaamde, omdat ze had gewonnen van Serena.
Jeez, deze 20-jarige heeft een topprestatie geleverd en bleef koelbloedig tijdens de emotionele uitbarsting. Een groot applaus voor dit talent.

 

Bron en foto NOS

Word de Leading Lady van je leven, werk en business.

?Laat je inspireren en schrijf je in voor de nieuwsbrief.
Shares

Pin It on Pinterest

Shares
Share This