Lef wordt vaak alleen geassocieerd met zichtbare en concrete stappen. Bijvoorbeeld:
Als je de moed hebt om je droom te volgen en je zekerheden achter te laten.
Je durft te investeren in je business.
Je dapper genoeg bent om je hoofd boven het maaiveld uit te steken.
Je stem laat horen en gedurfd een tegengeluid laat horen, en ga zo maar door.
En ja, dat getuigt zeker van lef!
De mens kiest namelijk van nature liever de veilige weg, want stel dat het niet goed gaat, je wordt afgewezen of een lading kritiek over je heen krijgt.

Lef gaat, naast het nemen van zichtbare stappen, óók om het onzichtbare en het innerlijke proces.
Want stel dat je keer op keer de nodige acties onderneemt, maar dat het niet lukt?
Of dat jij je een slag in de rondte werkt, maar je wordt niet gehoord of gezien.
Wat doe je dan? Nog harder werken of ermee stoppen? Geef je jouw partner, je manager, de concurrent, de economie, het mannenbolwerk of noem het maar op de schuld?

Het is noodzakelijk om te kijken of je ergens iets hebt laten liggen of dat je het anders had kunnen aanpakken. Maar stel jij jezelf vervolgens ook de vraag: ‘Welke rol speel ik in het geheel?’ #leadinglady Klik om te Tweeten
Daar wringt vaak de schoen. Het is gemakkelijk om het systeem, de omstandigheden en de mensen om je heen aan te wijzen als de boosdoener. En ook om jezelf af te straffen en verwijten te maken. Maar kun ook verder kijken dan dat? Ben je moedig genoeg om je saboteur in de ogen te kijken?

Een tijd geleden werd ik hier weer keihard mee geconfronteerd. Met nieuw elan was ik mijn nieuwe business begonnen, maar ik kreeg het niet van de grond. Hoe kon dat nou? Voor mijn bedrijf, de meisjes en vrouwen in Kenia, ging ik op de barricade en hier in Nederland stagneerde het proces. In eerste instantie had ik geen zin om de bullshit bingo aan te pakken. Wees nou eerlijk, zit jij daar op te wachten, nee toch? Uiteindelijk liep ik tegen mijn eigen muur aan en ben mijn gedrag en patroon gaan onderzoeken en ontdekte het volgende.

Als mens reageren we op spannende en stressvolle situaties. Ons veiligheidsmechanisme  gaat dan in werking, want onze hersenen willen ons beschermen tegen gevaar. Dat zit al van oudsher, toen er echt nog beren en tijgers op de weg liepen, in ons gebakken. In dit huidige tijdperk is het op bepaalde momenten functioneel, maar in heel veel andere situaties zien we beren op de weg en remt het ons. Zodra we stress ervaren komt er veel cortisol vrij en dit stresshormoon bepaalt onze reactie: vechten, vluchten of bevriezen. Ik merkte, door mijn patroon te ontrafelen, dat ik op bepaalde momenten bevroor en daardoor niet meer de dingen deed die ik moest doen. Dit had te maken met een traumatische ervaring uit het verleden waarin ik werd getriggerd.

Hoe dat werkt?
Onze ervaringen en emoties worden opgeslagen in onze hersenen, de amandelkern. Dit deel in onze hersenen, dat deel uit maakt van ons limbisch systeem, legt verbanden tussen de informatie die afkomstig is van de verschillende zintuigen, en koppelt deze aan onze emoties. Aan een bepaalde situaties geven wij een emotionele waardering en dat wordt in ons geheugen vastgelegd. Zodra er iets soortgelijks plaatsvindt, herkennen we dat en reageren op basis daarvan.

Dat was wat er bij mij gebeurde. De context kan geheel anders zijn, alleen dát weet de hersenen niet. De kunst is om je saboteur te ontdekken en deze te elimineren. Je hoeft hiervoor geen traumatisch verleden te hebben. Het kan een opmerking zijn, een gebaar of een schrammetje dat je ergens hebt opgelopen. Zonder dat je er bewust van bent kan het, tot de dag van vandaag, doorwerken.

Heb jij het idee tegen een onzichtbare muur aan te lopen?
Wellicht is het tijd om je saboteur onder ogen te komen.
Heb je hier support bij nodig? Ik begeleid je graag tijdens dit proces.

Blijf je lijden of ga je leiden?

 

Word de Leading Lady van je leven, werk en business.

?Laat je inspireren en schrijf je in voor de nieuwsbrief.
Shares

 

 

 

 

Pin It on Pinterest

Shares