Anne* kijkt me met grote blauwe ogen aan. Ze is klaar voor het coachingsgesprek. Er is de laatste weken nogal wat gebeurd, dus ze heeft veel te vertellen.
In detail doet Anne uit de doeken hoe ze de situatie, en met name haar partner, heeft aangepakt.
Ze is woedend op hem, omdat hij is teruggekomen op een afspraak die ze samen hebben gemaakt.
Hoe kan ze hem nog vertrouwen? Hij wéét hoe belangrijk de kwestie voor haar is. Ze heeft hem haarfijn vertelt wat het met haar doet en ook dat ze het recht heeft om woest te zijn.
Analytisch reconstrueert ze de situatie en hoe ze voor zichzelf is opgekomen.
“Je denkt toch niet dat ik dit zo maar toesta? Ik voel me aangetast in mijn autonomie en heb het recht om van me te laten horen. Een uur lang heb ik staan tieren en foeteren en allemaal lelijke dingen tegen hem gezegd. Daarna wilde ik hem niet meer zien.”

Met haar armen over elkaar kijkt ze me zelfvoldaan aan. Alsof ze wil zeggen: Dat heb ik goed gedaan.
Ik moest toch mijn gevoel toelaten?!
Het enige wat ik op dat moment doe is haar observeren. Ik voel veel verdriet, rauwe pijn en ja, woede.
Het lijkt alsof er een vulkaan bij Anne is open gebarsten.
Even later vervolgt ze haar relaas.
“Ik wil dat hij [ …] doet, en het op deze […] manier zegt. Ik wil ….”
“Anne, mag ik je nu even na doen?”
Ze knikt.
“Ik wil, ik wil, ik wil …” zeg ik en stamp met mijn voeten. “Hoe komt dat bij je over?”
“Kinderachtig.” Het is stil en geschokt kijkt ze naar buiten. “Shit!!! Jeetje, wat stom van mij!”

Er is een kwartje bij haar gevallen. Ze herkende ineens een oud patroon waarin ze verstrikt is geraakt.

Hoe zit dat bij jou?
Heb jij weleens explosief gereageerd op een situatie? Ongetwijfeld vind je het, in het moment zelf, legitiem en had je er alle reden toe dat je zo reageerde. En als je er nu op terugkijkt, ben je dan nog steeds dezelfde mening toegedaan? Of had je het anders kunnen aanpakken en voel je diep van binnen dat er meer aan de hand was?

Ik heb veelvuldig buitenproportioneel gereageerd.
Let op, zei ik naderhand gekscherend, explosiegevaar. In eerste instantie gaf ik iedereen om me heen de schuld. Zij namen mij immers niet serieus, zo oordeelde ik. En zij reageerden niet, of niet binnen de afgesproken termijn, op mijn telefoontjes, e-mails of wat dan ook. Lange tijd vond ik dit gedrag gerechtvaardigd, want er was mij ‘onrecht’ aangedaan. Alleen begon mijn houding me steeds meer in de weg te zitten. Ik was regelmatig teleurgesteld en gefrustreerd en zakte steeds dieper in mijn eigen pool. Totdat ik moe gestreden was. Ik kon kiezen: zo doorgaan of de moed bij elkaar rapen om te onderzoeken waarom ik zo heftig reageerde. In het begin leverde dit verzet bij me op, toch ben ik doorgegaan. Het was confronterend. Ik begon in te zien dat ik in bepaalde situaties reageerde als het beschadigde kleine meisje van 10 jaar dat zich onveilig en afgewezen voelde. Het was tijd om verantwoordelijkheid te nemen. Ik wilde de immers Leading Lady van mijn leven worden. Om dat te zijn, moest eerst het kind in mij helen.

Welke blokkade zit er bij jou in de weg?
Stel jezelf eens de volgende vraag:
Is mijn reactie buitenproportioneel of niet?
Als dat zo is, wie heeft dan de regie over jouw leven: de volwassen jij of het kind in jou?

Ik ben benieuwd wat dit inzicht je oplevert. Wil je het delen? Laat dan een reactie achter.

Je hebt LEF nodig om de Leading Lady of Leader van je leven te worden.

*Fictieve naam

 

Word de Leading Lady van je leven, werk en business.

?Laat je inspireren en schrijf je in voor de nieuwsbrief.
Shares

 

Pin It on Pinterest

Shares