Net voordat alle scholen weer open gaan spreek ik Mila, mijn kleindochter van 8 jaar.
“Heb je zin om weer naar school te gaan?”
“Nee” zegt Mila, terwijl ze boos naar me kijkt.
“Oh, waarom dan niet?”
“Ik vind het stom. Ik moet écht heel vroeg op staan (terwijl ze dol is op uitslapen) en zit in de ochtendklas. En Fien (haar allerbeste vriendinnetje) zit in de middagklas. Mijn klas is helemaal níet leuk meer. Dereck pest altijd. Javier is druk en schreeuwt. En ….. ”, er volgt een heel relaas waarom het volgens haar stom is.
“Dat is jammer, zeker omdat je Fien moet missen. Wat nou als je deze nieuwe situatie nieuwsgierig aangaat en het zo leuk mogelijk probeert te maken?!”
“Dat vind ik moeilijk.”
“Lieve schat, als je zegt dat iets moeilijk is, dan is dat zo. Met: het is nog niet zo gemakkelijk, zet je in ieder geval de deur open om iets nieuws te leren en het anders te willen doen”.
“Dat zeg je altijd omaatje!!! Dat lukt me gewoon niet.”
“Het lukt je nóg niet. Ik zal het net zo lang blijven herhalen totdat jij zegt: ik ga het proberen.”
Ik hoor een diepe zucht.

Ik kijk naar haar. Zo jong en nu al speelt de MindF*ck een spelletje met haar. Al die ogenschijnlijk onschuldige gesprekjes en nietszeggende woorden, vormen al een neuraal netwerk in haar hoofd. Daarmee worden situaties gekwalificeerd als stom, moeilijk enzovoorts. Ik ben me er pijnlijk van bewust dat ik zelf ook bijdraag aan het voeden of het killen van de MindF*ck. Ineens doemt er een beeld bij me op van Super Woman die stoer komt aanvliegen en roept: ELIMINEER DE MINDF*CK!  🦸‍♀️ waardoor in een handomdraai er een veld van mogelijkheden ontstaat. Yeah dat lijkt me een fantastische rol 😉

 

Chantal coacht ambitieuze vrouwen die de Leading Lady van hun leven willen worden en spreekt onder andere over ‘Bye Bye Mindf*ck’ en ‘Op hoge hakken in Afrika’ 

Pin It on Pinterest

Shares