Selecteer een pagina

Na jarenlang  gezocht te hebben naar ‘what makes me tick’, wat motiveert mij, heb ik het gevonden: I-Care, Kenia, ‘The Opportunity of Confidence’ en alles wat daarmee te maken heeft. Ik ben er vol ingegaan. 24/7, grenzeloos, gepassioneerd en met tomeloze energie. Ik was letterlijk niet te stuiten. Het kostte me geen enkele energie, ik kreeg er juist energie van.

 

Mijn omgeving en team rekenden op mijn gedrevenheid en de continue beschikbaarheid. Als ik niet snel genoeg (dezelfde dag) op m’n mail reageerde, kreeg ik al een opmerking: “ik dacht al, waar was je gisteren”. Mijn team kon mailtjes sturen met de vraag of ik nu, vandaag naar een voorstel kon kijken. Zij hadden weken de tijd om het te schrijven en ik kreeg het op m’n bord en het werd een ‘urgent matter’.

Eindeloze tunnel
Door continu te geven, inspireren, m’n kop boven water houden, beslissingen nemen, de kar trekken, voelde ik heel langzaam de energie wegsijpelen. Het een en ander heeft ook te maken met het feit dat de uitdagingen privé, zakelijk, financieel, persoonlijk, Nederland, Kenia ook wel bijzonder veel zijn. Zo’n eindeloze tunnel waar geen eind aan lijkt te komen. Heel af en toe zei een stemmetje tegen mij: “Chantal, het zou goed zijn als je ook eens een beetje tijd neemt voor jezelf”. Ik hoorde het en sloeg het weer in de wind, want de volgende uitdaging diende zich weer aan en wie moet het ander doen??

Chantal-momenten
Het afgelopen jaar begon ik me steeds meer af te vragen: waar word ík door gevoed en hoe word ík opgeladen? Wie inspireert mij? Boem was uiteindelijk ho (soms moet je tegen een muur knallen, voordat je de signalen serieus neemt). Na een langdurige verwaarloosde griep, was mijn lichaam namelijk totaal uitgeput, met een bacteriële infectie en voorhoofdsholteontsteking op de koop toe. Tja, en toen moest ik wel rustig aan gaan doen.
De klim naar boven was een moeizame tocht. Opnieuw ontdekken wat mij voedt, een aantal Chantal-momenten inbouwen en ook NEE-momenten hanteren.
Een aantal jaren geleden kreeg ik een prachtig cadeau… een kleindochter. Door en met haar heb ik weer mijn oude liefde ontdekt; koken en bakken. Heerlijk zo samen keutelen in de keuken, bezig zijn met mijn handen, zijn in het nu, aandacht geven aan een kind, en verder alles wat met werk te maken heeft uitzetten. Dat is onder andere mijn voedingsmoment.

En verder?

  • Heb ik mij grenzeloos overgegeven aan mijn vermoeidheid. Goh, wat was dat lekker!
  • Ben ik weer minimaal drie keer in de week gaan hardlopen; goed voor het lijf en bijkomend voordeel, oplossingen bieden zich tijdens het lopen bij tijd en wijle aan.
  • Check ik minimaal een uur voor het slapen gaan geen e-mails, Facebook en ander online nieuws. Dat geeft rust in mijn hoofd.
  • Heb ik mijn eigen momenten om te reflecteren of spreek ik af met mijn mentor om te kijken of ik nog op track ben.
  • En ik start ’s ochtends met een korte meditatie oefening om te ‘aarden’. Voor mevrouw Ongeduld best een uitdaging, maar ik merk wel dat het mij iets begint op te leveren.

Hoe ik me nu voel? Een stuk energieker. Ben ik er al? Zeker niet, oude gewoonten slijten niet 1,2,3. De discipline opbrengen om het vol te houden is essentieel. Het is jammer dat we het als mens vaak zo ver laten komen (boem is ho), maar dit was wel een eyeopener. Passie moet ook gevoed worden!

Deze blog maakt onderdeel uit van de reeks op Grensverleggers

Pin It on Pinterest

Shares
Share This